Στο χώρο της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης το τοπίο που διαμορφώνεται δημιουργεί απαισιοδοξία. Μεγάλο ποσοστό μαθητών (πανελλαδικά) εγκαταλείπουν το σχολείο πριν ολοκληρώσουν την εννιάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, μεγάλο ποσοστό μαθητών παίρνουν απολυτήριο Γυμνασίου ή Λυκείου όντας λειτουργικά αναλφάβητοι, και ένα άλλο ποσοστό ‘καλών μαθητών’ περνούν στο πανεπιστήμιο αλλά δεν μπορούν στοιχειωδώς να σταθούν κριτικά απέναντι στα προβαλλόμενα πρότυπα (πολιτιστικά, πολιτικά κ.α.). Στο μεταξύ οι γονείς πληρώνουν αδρά τη δημόσια δωρεάν παιδεία. Το κτιριακό πρόβλημα παραμένει άλυτο σε πολλές περιπτώσεις.(Το κτήριο του Γυμνασίου Αστακού και εν πολλοίς και του Δημοτικού παραπέμπει σε τριτοκοσμική χώρα).Πολλά από τα σχολικά συγγράμματα είναι ακατάλληλα και κάποια από τα καινούργια είναι απαράδεκτα (κυρίως των βιβλίων γλώσσας και ιστορίας όπου επιχειρείται η αποεθνικοποίηση της ιστορίας και η χρησιμοθηρία της γλώσσας). Τέλος, όλο το σύστημα στηρίζεται σε παρωχημένα αναλυτικά προγράμματα ή προγράμματα που δεν υλοποιούνται λόγω γενικής καθίζησης. Η έλλειψη αξιολόγησης όλου του συστήματος βολεύει εντέλει την παραπαιδεία.

Όσον αφορά στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης το υπάρχον μοντέλο είναι μόνο δυσφήμιση του Δημόσιου Πανεπιστημίου πού νέμονται ομάδες Καθηγητών και Συνδικαλιστών – φοιτητών.

Ένα Πανεπιστήμιο που παράγει εξειδικευμένους ηλίθιους και μάλιστα όχι καλά εξειδικευμένους. Αποτέλεσμα η ανεργία των αποφοίτων και η υποβάθμιση των πτυχίων.( τα μεταπτυχιακά έχουν αυξηθεί κατά 86%).

Η υποτιθέμενη σύνδεση της αγοράς εργασίας με τη γνώση συνεπάγεται απλά παράδοση της Παιδείας στην Οικονομία ,ενώ στη Μητρόπολη αυτών των ιδεών (ΗΠΑ), η γνώση ( σε υψηλό επίπεδο) κατευθύνει την οικονομία. Η υποτιθέμενη σύνδεση εργασίας – γνώσης αφορά χώρες προορισμένες από τον καταμερισμό της παγκοσμιοποίησης για παραγωγή χαμηλού επιπέδου επιστημονικού προσωπικού.

Η προτεινόμενη επίσης δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων, σε μια χώρα με αυτό το επίπεδο “Δημόσιου” πανεπιστημίου, είναι απλά νομιμοποίηση κερδοσκόπων των ΙΕΚ και αμφίβολης ποιότητας ιδρυμάτων του εξωτερικού.

Είναι σαφές ότι οποιαδήποτε πρόταση ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια περνάει μέσα από τη ριζική κριτική του σημερινού “Δημόσιου” πανεπιστημίου και χρειάζεται μια τεκμηριωμένη συνολική εναλλακτική αντιπρόταση.