H “καθιστή γκρίνια”

Είναι απορίας άξιο πώς μπορεί σ’ ένα δήμο να απέχει ο πολίτης απ’ τα κοινά. Ειδικά σ’ ένα δήμο της περιφέρειας όπως ο δικός μας που η αποχή του πολίτη οδεύει παράλληλα με προβλήματα που αθροιζόμενα ορίζουν την ελληνική “επαρχία”: ερήμωση των χωριών, γήρανση του πληθυσμού, οικονομική ανέχεια, πολιτιστική και περιβαλλοντική υποβάθμιση κ.λ.π. Και καλά στην κεντρική πολιτική ο πολίτης καταλαβαίνει ότι χρειάζονται ευρύτατες συλλογικότητες για να παρέμβει στα δρώμενα. Στο χώρο της τοπικής αυτοδιοίκησης όμως τα πράγματα προσωποποιούνται. Έτσι οι μικρές συλλογικότητες μπορούν να έχουνε απτά αποτελέσματα. Συμφωνείτε. Αμ δε! Δεν είναι αυτή η κυρίαρχη στάση. Κυρίαρχη στάση είναι η “καθιστή γκρίνια”.

Η γκρίνια είναι αρχέγονη αντίδραση, σαν τον πόνο: ο πόνος είναι χρήσιμος εφόσον οδηγεί στη συνειδητοποίηση της ασθένειας. Κι η γκρίνια είναι χρήσιμη σαν προστάδιο πολιτικής και κοινωνικής συνειδητοποίησης. Αλλά εδώ πρόκειται για “ εγκατεστημένη γκρίνια” , για δομική αλλοίωση του πολιτικού πυρήνα του ατόμου. Και δεν μιλάω για την πικρή παραίτηση που δημιουργεί η “αντίστιξη” του “μεγάλου” της Ιστορίας με το “μικρό” του ανθρώπου, πού συνοδεύεται με μια τρυφερή νήψη. Μιλάω για τη στάση ανθρώπων, κατά τα άλλα ιδιαίτερα διεκδικητικών – απ’ τις προσωπικές τους σχέσεις και τον τρόπο που οδηγούν ,μέχρι τον τρόπο που παραγγέλνουν στο καφενείο και τον τρόπο που συνδικαλίζονται .Λιοντάρια που κρύβουν ένα φοβισμένο ποντικό.

Πιο επικίνδυνη απ’ τον πιο επικίνδυνο δήμαρχο, πιο συντηρητική απ’ την πιο συντηρητική θεώρηση είναι αυτή η στάση που τη συναντάς καθημερινά στα καφενεία της επαρχίας. Να λοιπόν μια εκδοχή για το τι μπορεί να είναι μια Κίνηση Πολιτών: η αντιστροφή αυτής της αντίληψης, το “μέτωπο” ενάντια στην αποδοχή της τοπικής νομοτέλειας και την ναρκισσευόμενη, επιθετική μοναχικότητα.

Explore posts in the same categories: κοινωνικά